Η πρώτη διαδραστική βιτρίνα Οι περαστικοί έξω από αυτό το βιβλιοπωλείο στην Πάτρα ξεφυλλίζουν τα βιβλία της οθόνης

Δύο παλιοί συμφοιτητές και φίλοι στην Πάτρα, ο Πέτρος Βρέλλης και ο Λεωνίδας Πανόπουλος, βιβλιοπώλης πλέον, βρήκαν ένα αρκετά ελκυστικό και πιο διασκεδαστικό τρόπο για να προσελκύσουν αναγνώστες βιβλίων.

Με δική τους πρωτοβουλία δημιούργησαν εφαρμογή που επιτρέπει σε κάθε περαστικό να ξεφυλλίσει μια σειρά από «εικονικά» βιβλία και έπειτα να εισέλθει στο κατάστημα και να αγοράσει αυτό που επιθυμεί.
Χρειάστηκαν περίπου 2,5 μήνες δουλειάς και υπομονής προκειμένου να καταφέρει ο δημιουργός, Πέτρος Βρέλλης να ολοκληρώσει την συγκεκριμένη εφαρμογή. «Το πρώτο κομμάτι της εφαρμογής , η τοποθέτηση δηλαδή των εικονικών βιβλίων μου πήρε περίπου 1,5 μήνα, ενώ το δεύτερο κομμάτι που αφορούσε την προσαρμογή του αισθητήρα κίνησης μου πήρε άλλον ένα μήνα» δηλώνει ο ίδιος. Oλα ξεκίνησαν από ένα απλό πρόγραμμα στον προσωπικό υπολογιστή του δημιουργού και αργότερα, όταν το πρόγραμμα είχε πλέον ολοκληρωθεί, επεκτάθηκαν στη βιτρίνα του βιβλιοπωλείου. Αρχές Δεκέμβρη η νέα πλέον «ελκυστική» βιτρίνα είχε τοποθετηθεί στο κατάστημα και έγινε θέμα συζήτησης στην πόλη της Πάτρας.



Η εφαρμογή λειτουργεί ως εξής. Στην κεντρική οθόνη έξω από το βιβλιοπωλείο, προβάλλεται μια εικόνα με εξώφυλλα βιβλίων τα οποία κινούνται.Ο χρήστης αφού επιλέξει το βιβλίο που επιθυμεί πατώντας επάνω στο εξώφυλλο το οποίο μεγεθύνεται, αρχίζει το ξεφύλλισμα του.

«Hθελα να ενισχύσω το μυαλό των ανθρώπων μέσα από αυτήν την κίνηση και να δείξω ότι υπάρχει και εδώ ένα βιβλιοπωλείο» δηλώνει ο ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου Λεωνίδας Πανόπουλος

Το όλο εγχείρημα έχει ως στόχο να δώσει απλά μια ιδέα του βιβλίου στον αναγνώστη. Παρόλο που το σύστημα έχει την δυνατότητα απεικόνισης εικόνων υψηλής ευκρίνειας έχει επιλεγεί χαμηλή ανάλυση. Το μόνο κείμενο που ουσιαστικά ο πελάτης μπορεί να δει είναι τα σχόλια του κυρίου Πανόπουλου για το κάθε βιβλίο ξεχωριστά.

Η εφαρμογή όσο και αν φαίνεται εξειδικευμένη έγινε με πολύ φθηνά και απλά υλικά.«Αυτό που θέλω να τονιστεί είναι πώς μπορεί να δημιουργηθεί με χαμηλό κόστος ένα υπερσύγχρονο προιόν. Για τις λειτουργίες που επιτελεί έχει αρκετά χαμηλό κόστος.Χρειάστηκε μόλις ένας προβολέας των 500 ευρώ και ένας αισθητήρας κίνησης που κόστισε το πολύ 100 ευρώ»

Ο κ. Πανόπουλος θεωρεί ότι το όλο εγχείρημα αποτελεί μεγάλη επιτυχία καθώς πολλοί είναι αυτοί οποίοι έχουν κατακλύσει για να θαυμάζουν βιβλιοπωλείο .«Έρχονται πάρα πολλοί. Είναι σίγουρα μια επιτυχία και πιστεύω και το λέω πως είναι σίγουρα κάτι το διαφορετικό. Έχουν γίνει παρόμοια και σίγουρα θα γίνουν και στο μέλλον αλλά η δική μας εφαρμογή έχει το κάτι διαφορετικό καθώς σου δίνει την εντύπωση πως πατάς κουμπιά αλλά στην ουσία απλά αγγίζεις την οθόνη και πέφτουν γρήγορα τα εξώφυλλα των βιβλίων. Είναι σαν να διαβάζεις ένα πραγματικό βιβλίο.»

Προς το παρόν δημιουργός και βιβλιοπώλης, δεν σκέφτονται το επενδυτικό κομμάτι, τουλάχιστον όχι ακόμα, αν και υπάρχει ήδη ενδιαφέρον από πολλές επιχειρήσεις.

Οι δύο τους ετοιμάζουν να επεκτείνουν τα σχέδια τους με μια νέα εφαρμογή την οποία αναμένεται να την παρουσιάσουν στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η εφαρμογή αυτή τη φορά θα δεν θα βρίσκεται σε κάποιο μαγαζί αλλά στο πεζοδρόμιο. Σε μια οθόνη, θα προβάλλονται ορισμένα σκόρπια γράμματα και όταν ο αισθητήρας θα αναγνωρίζει την κίνηση οι λέξεις θα μπαίνουν σε μια σειρά και ο περαστικός θα κατακλύζεται από μια σειρά λέξεων.

Πώς γεννιέται ένα βιβλίο

ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Του Νικόλα Ζώη

πηγή: ΤΑ ΝΕΑ, Σάββατο 10 Δεκεμβρίου 2011

Το αγαπάμε, το βραβεύουμε, το κάνουμε ταινία, ακόμα και οδηγό ζωής. Τίποτα όμως δεν θα ήταν δυνατό χωρίς την απτή, την υλική του υπόσταση. Από το χειρόγραφο του συγγραφέα μέχρι τα χέρια του αναγνώστη, ο δρόμος για τη δημιουργία του είναι στρωμένος με αυτό το είδος σκληρής δουλειάς που σπάνια βλέπει το φως της δημοσιότητας

Ας πάρουμε για παράδειγμα την πρόσφατη νουβέλα του Σωτήρη Δημητρίου. Ο συγγραφέας δούλευε στο μυαλό του τη «Σιωπή του ξερόχορτου» τα τελευταία δύο χρόνια. Πέρασε ώρες πάνω από ένα γραφείο, σβήνοντας και γράφοντας λέξεις.

Το επόμενο στάδιο δεν τον βρίσκει χαλαρό να δίνει συνεντεύξεις ή μπροστά σε ένα ζεστό τζάκι, αλλά

Χέρμαν Έσσε - Ο λύκος της στέπας

Κάποτε ζούσε ένας άντρας που τον έλεγαν Χάρυ, 

αλλά το κύριο όνομα του ήταν Λύκος της Στέπας.
Πήγαινε με τα δυό πόδια, ντυνόταν κι ήταν ένας
άνθρωπος, στην πραγματικότητα όμως ήταν ένας
Λύκος της Στέπας.

Είχε μάθει πολλά από αυτά που μπορούν να μάθουν
άνθρωποι με δυνατό μυαλό κι ήταν ένας αρκετά
έξυπνος άνθρωπος. Αυτό όμως που δεν είχε
κατορθώσει να μάθει ήταν το έξης: να ‘ναι
ευχαριστημένος με τον εαυτό του και τη ζωή του.
Έτσι ήταν ένας ανικανοποίητος άνθρωπος.
Τούτο συνέβαινε κατά τα φαινόμενα, γιατί κάθε
τόσο ήξερε από τα βάθη της ψυχής του
(ή πίστευε πως θα μάθει) ότι στην πραγματικότητα 
δεν ήταν άνθρωπος άλλα ένας λύκος από
τη στέπα.

Για το ζήτημα αυτό θα μπορούσαν πολλοί
σοφοί άνθρωποι να διαφωνήσουν
αν πραγματικά ήταν ένας λύκος ή αν κάποτε,
ίσως πρίν από τη γέννηση
του, είχε μεταμορφωθεί σε λύκο από άνθρωπο,
ή αν είχε γεννηθεί άνθρωπος,
αλλά ήταν προικισμένος με ψυχή ενός λύκου της στέπας και απ’ αυτήν
κατεχόταν γερά, ή αν αυτή η πίστη, πως ήταν πράγματι λύκος, ήταν
απλώς μια υποβολή ή μια αρρώστια. Θα ‘ταν δυνατό λόγου χάρη,
ο άνθρωπος αυτός στα παιδικά του χρόνια να ‘ταν άγριος κι ατίθασος
και πολύ άταχτος κι οι δάσκαλοι του θα προσπάθησαν να εξουδετερώσουν
τη ζωώδη του φύση κι έτσι ακριβώς με τις ενέργειες αυτές θα συνετέλεσαν
να δημιουργηθεί μέσα του αυτή η υποβολή και η πίστη του, πως
στην πραγματικότητα ήταν ένα ζώο, με τη λεπτή διάκριση φυσικά πως είχε
μια αγωγή κι ανθρώπινη συμπεριφορά.

Ο τόσο παρεξηγημένος από τους συμπολίτες
τους Γερμανός συγγραφέας
Χέρμαν Έσσε τιμήθηκε το 1946
με το Βραβείο Γκαίτε
και ένα χρόνο αργότερα,
το 1947, με το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Στο «Λύκο της στέπας» (1927)
οι ψυχαναλυτικές
εμπειρίες του Έσσε
δημιουργούν την εικόνα του 
αρπακτικού θηρίου,
για να δηλώσουν το αχαλίνωτο
ορμέμφυτο και το χαοτικό στοιχείο
του ανθρώπου
που δεν καταφέρνει να συμβιβάσει το θεϊκό με
το δαιμονικό μέρος του, τα ένστικτα με το πνεύμα,
σε ένα έργο που χαρακτηρίζει ως «ένα ταξίδι στην
κόλαση του εαυτού του πορεία στο χάος ενός
σκοτεινιασμένου ψυχικού κόσμου».
Παράλληλα, το έργο αυτό αποτελεί έντονη κριτική στην αστική κοινωνία, στην
αλλοτρίωση και την υποκρισία που κυριαρχούν
στο σύγχρονο πολιτισμό και άνθρωπο.

«Ο Σίσυφος στο μπαλκόνι», ένα βιβλίο του Πέτρου Τατσόπουλου

Γράφει η Αγνή Λάμπρου

To βιβλίο του Πέτρου Τατσόπουλου «Ο Σίσυφος στο μπαλκόνι» είναι μια ιδιαίτερα διασκεδαστική ιστορία με γρήγορες εναλλαγές. Ακόμη, είναι πολύ έξυπνη η επιλογή του συγγραφέα να βάλει τον ίδιο το γάτο, το Σίσυφο να αφηγείται τις περιπέτειές του πριν γνωρίσει την Κυβέλη. Επίσης, μιλάει για τη ζωή του στους δρόμους, τα προηγούμενα αφεντικά του και την αρνητική του άποψη για το σκύλο Γκρέγκορι, που τον περιγελάει. Στη συνέχεια, με παρέμβαση εξωτερικού (απρόσωπου) αφηγητή, φανερώνεται το πώς τελικά ο Σίσυφος απομακρύνει τον Πάτροκλο,  το φίλο της Κυβέλης από το σπίτι, καθώς είναι αλλεργικός στις γάτες. Με τη βοήθεια του Γκρέγκορι, που άδικα τον κατηγορούσε ο Σίσυφος, ελευθερώθηκε και πάλι.

Μια ιστορία που αξίζει να τη διαβάσει κάθε ηλικία.

αναμνήσεις; ...!

σαν τα κυματα στα βραχια

«Την πρώτη τρομακτική νύχτα στην παραλία στην ομίχλη με το τετράδιό μου και το μολύβι, καθώς καθόμουν εκεί οκλαδόν πάνω στην άμμο απέναντι από όλη εκείνη την οργή του Ειρηνικού που αναβόσβηνε πάνω σε βράχια που υψώνονταν σαν ζοφεροί πύργοι από θαλάσσια σάβανα έξω από τον ορμίσκο… Εκείνη την πρώτη νύχτα κάθομαι εκεί και το μόνο που ξέρω, καθώς σηκώνω το βλέμμα μου, είναι ότι το φως της κουζίνας είναι ανοιχτό, εκεί στον γκρεμό δεξιά όπου κάποιος έφτιαξε μια καλύβα που κοιτάει από ψηλά το φρικτό Sur…».

Μια καλύβα άλλου τύπου - ένα στούντιο - αλλά σε αυτό το ίδιο σκηνικό που περιγράφει ο Τζακ Κέρουακ στο «Big Sur» έστησε η Φάιστ, η Καναδή Λέσλι Φάιστ, και έμεινε για κάμποσο καιρό εκεί με τους μουσικούς της για να ηχογραφήσουν το «Metals», που φτάνει στα αυτιά μας τώρα σαν να το δέρνει ο ωκεανός γλυκά και αφηνιασμένα.

Τέσσερα χρόνια όλα αυτά, μετά το «1, 2, 3, 4», που έπαιξε επίμονα παντού.





Προηγουμένως η Φάιστ είχε διαβάσει μέχρι και την τελευταία αράδα του Τζον Στάινμπεκ (από το Σαλίνας της Καλιφόρνια εκείνος, όχι δηλαδή πολύ μακριά από το στούντιο της ηχογράφησης).



Μαζί της ο πολυοργανίστας και φίλος της Τσίλι Γκονζάλες, ο Μόκι, ο περκασιονίστας Ντιν Στόουν και ο Μπράιαν ΛεΜπάρτον που συνήθως παίζει πλήκτρα με τον Μπεκ. Φίνα παρέα.

Είναι το «Metals» πολύπλοκο; Είναι τόσο πολύπλοκο όσο το να ανοίξεις την πόρτα και να μυρίσεις τον αέρα έξω. Το «Metals» είναι περιπετειώδες. Οσο και η Φάιστ. Αλλάζει διαθέσεις και οι μουσικές του δεν αποκαλύπτονται για να τις θαυμάσεις, αλλά για να τις ζήσεις. Οπως τα κύματα που σκάνε στα βράχια και οι χωρίς ανάσες beat περιγραφές του Κέρουακ. Το μυστικό πέρασμα από τη φασαρία στη σιωπή. Και πάλι πίσω.

Ακούς το «Metals» σχεδόν υπνωτισμένα. Γλιστράει από τις περιγραφές, ξεβιδώνεται, πιάνει από τη φολκ που ξέρουμε έως την φολκ του πλανήτη Αρη, με επιρροές από την Αφρική και την παλιά καλή δυτική τραγουδοποιία. Ολα αυτά, πίσω από μια αχνή κουρτίνα που σκεπάζει όλα τα τραγούδια. Που μπορεί να είναι από την ομίχλη της περιοχής, ή από τα μυστήρια που η Φάιστ δεν κατάφερε να λύσει. Είναι κάτι που χάνει.

Σοφό, βέβαια, εκ μέρους της να αφήνει θέματα ανοιχτά. Μια αφορμή για να επιστρέφει.