Στους Αμερικανούς Τ. Σάρτζεντ και Κ. Σιμς το Νομπέλ Οικονομίας

Βραβεύτηκαν για τις έρευνές τους στη σχέση αιτίου και αιτιατού στην άσκηση οικονομικής και νομισματικής πολιτικής

ΤΟ ΒΗΜΑ 10 Οκτωβρίου 2011

Στους Αμερικανούς επιστήμονες Τόμας Σάρτζεντ και Κρίστοφερ Σιμς απονεμήθηκε το εφετινό βραβείο Νομπέλ Οικονομίας.


Οι δύο οικονομολόγοι τιμήθηκαν από τη Βασιλική Σουηδική Ακαδημία Επιστημών για τις έρευνές τους που ρίχνουν φως στη σχέση αιτίου-αιτιατού και στις αλληλεπιδράσεις που παρατηρούνται μεταξύ της οικονομίας και των εργαλείων άσκησης οικονομικής και νομισματικής πολιτικής, όπως είναι οι κυβερνητικές δαπάνες και ο καθορισμός των επιτοκίων.
Οι Σάρτζεντ και Σιμς, 68 ετών αμφότεροι, δεν ήταν συνεργάτες.

Πραγματοποίησαν χωριστές έρευνες κατά τη διάρκεια των δεκαετιών 1970 και 1980. Τα συμπεράσματα των ερευνών τους ωστόσο είναι ιδιαιτέρως επίκαιρα σήμερα, καθώς εθνικές κυβερνήσεις και Κεντρικές Τράπεζες σε ολόκληρο τον κόσμο για να ξεπεράσουν την κρίση και να αναθερμάνουν την ανάπτυξη μετέρχονται τα περίφημα «εργαλεία» που απασχόλησαν τους νέους νομπελίστες στις έρευνές τους.

«Οι νικητές του εφετινού βραβείου ανέπτυξαν μεθόδους που επιδιώκουν να απαντήσουν σε ερωτήσεις όπως πόσο επηρεάζεται η οικονομική ανάπτυξη και ο πληθωρισμός από μια πρόσκαιρη αύξηση των επιτοκίων δανεισμού ή από μια μείωση των φορολογικών συντελεστών», αναφέρει στην ανακοίνωσή της η Ακαδημία. Και τονίζει: «Σήμερα οι μέθοδοι που ανέπτυξαν οι Σάρτζεντ και Σιμς είναι τα βασικά εργαλεία της μακροοικονομικής ανάλυσης».

Ο Τομ Σάρτζεντ είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϊ της Καλιφόρνιας και στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης. Ο Σιμς ήταν καθηγητής στο Πρίνστον έως το 1999, ενώ έχει διδάξει και στο Γιέιλ, στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και στο Χάρβαρντ.

Στον Σουηδό Τούμας Τρανστρέμερ το Νομπέλ Λογοτεχνίας 2011

Θεωρείται ο μεγαλύτερος σύγχρονος ποιητής της Σουηδίας

Δείγματα της ποιητικής του γραφής

Βράδυ – πρωί

Το κατάρτι του φεγγαριού έχει σαπίσει και το πανί έχει τσαλακωθεί. Ο γλάρος μεθυσμένος πετά μακριά πάνω απ’ το νερό. Το βαρύ τετράγωνο της αποβάθρας είναι καρβουνιασμένο. Οι λόχμες βυθίζονται στο σκοτάδι.

Έξω στις σκάλες. Η αυγή χτυπά και ξαναχτυπά στις γρανιτένιες πύλες της θάλασσας και ο ήλιος αστράφτει κοντά στον κόσμο. Μισοπνιγμένοι θερινοί θεοί ψηλαφούν στη θαλασσινή ομίχλη.

(Από την πρώτη του συλλογή, «17 ποιήματα, 1954)


Πένθιμη γόνδολα αρ. 2

Δυο γερόντια, πεθερός και γαμπρός, ο Λιστ και ο Βάγκνερ, μένουν στο Canale Grande μαζί με την αεικίνητη γυναίκα που είναι παντρεμένη με τον βασιλιά Μίδα, αυτόν που μεταμορφώνει ό,τι αγγίξει σε Βάγκνερ.

Το πράσινο ψύχος της θάλασσας διαπερνά τα δάπεδα του μεγάρου.

Ο Βάγκνερ είναι καταβεβλημένος, η γνώριμη κατατομή που μοιάζει φασουλή είναι κουρασμένη όσο ποτέ άλλοτε,
το πρόσωπό του λευκή σημαία.

Η γόνδολα είναι βαριά φορτωμένη με τις ζωές τους, δυο εισιτήρια μ’ επιστροφή και ένα απλό.

(Από τη συλλογή «Η πένθιμη γόνδολα», 1996)


Προσόψεις

Στην άκρη του δρόμου βλέπω την εξουσία και μου φαίνεται σαν κρεμμύδι με αλληλοεπικαλυπτόμενα πρόσωπα που αποσπώνται το ένα μετά το άλλο…

(Από τη συλλογή «Το μεγάλο αίνιγμα», 2004)