Νεότερη ποίηση: Υπερρεαλισμός, Σεφέρης - Ελύτης

Υπερκινητικός Δάσκαλος~Τι είναι το καλλιτεχνικό... από giannisver

Ο ελληνικός υπερρεαλισμός


Γιώργος Σεφέρης - Οδυσσέας Ελύτης

Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης: 21 Μαρτίου

ΤΟ ΒΗΜΑ



Ποιητική λιτανεία στις 21 Μαρτίου ενάντια στην κρίση

Συγγραφείς και καλλιτέχνες απευθύνουν κάλεσμα σε ειρηνική διαμαρτυρία για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης




Να προτάξουμε την ποίηση ως όπλο ενάντια στην κρίση προτείνουν ο Κύκλος Ποιητών, τα περιοδικά ποίησης «Poetix» και «Ποιητικά», οι εκδόσεις Μικρή Άρκτος και η αλυσίδα πολιτισμού IANOS. Όχι θεωρητικά, γενικά και αόριστα, αλλά πρακτικά και πολύ συγκεκριμένα και καλούν κάθε πολίτη, την Τετάρτη 21 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, σε διαμαρτυρία και πορεία στο κέντρο της Αθήνας.

Θα είναι μια «άλλη» διαμαρτυρία, μια ειρηνική διαμαρτυρία, μια «ποιητική λιτανεία», όπως εύστοχα τη χαρακτήρισε ο Παρασκευάς Καρασούλος των εκδόσεων Μικρή Άρκτος σε σχετική συνέντευξη Τύπου την Τρίτη, στην οποία συμμετείχαν επίσης ο εκδότης Κώστας Γκοβόστης («Ποιητικά»), ο ποιητής Γιώργος Χουλιάρας (Κύκλος Ποιητών), ο εκδότης Νίκος Καρατζάς (IANOS) και ο ποιητής Ντίνος Σιώτης («Poetix»).

29 Φεβρουαρίου 2012: Γιώργος Σεφέρης: Αγγελικό και μαύρο φως

όποιος ποτέ του δεν αγάπησε θ' αγαπήσει στο φως

Τι είναι η Ποίηση;

Παραδοσιακή και Μοντέρνα ποίηση: Απαγγελίες ποιημάτων

Το αγαπημένο μου από Καββαδία.....

Νίκος Καββαδίας, Εσμεράλδα

Στο Γιώργο Σεφέρη

Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα
κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές.
Δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Gabes.

ακόμη ένα από Νίκο Καββαδία

Κική Δημουλα, "Τα πάθη της βροχής"

Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.